De Quadrupel op Belgische wijze is amber tot donkerbruin van kleur. Karamel, donkere suiker en moutige zoete smaken domineren, met een middelhoge tot middelhoge hopbitterheid. Quads hebben een relatief licht lichaam vergeleken met hun alcoholgehalte. Bij veroudering moeten de oxidatieve eigenschappen mild zijn en niet storend. Ook wel Belgisch sterk donker genoemd.
De imperial stout in Amerikaanse stijl is qua alcohol en body de sterkste van de stouts. Deze bieren zijn zwart van kleur en hebben doorgaans een extreem rijke moutige smaak en aroma met een vol, zoet moutkarakter. Bitterheid kan afkomstig zijn van gebrande mouten of hoptoevoegingen.
Het Engelse India pale ale (of Engelse IPA) is sterk, bitter en volkomen onbegrepen en overbrugt de kloof tussen verleden en heden. Geen enkele andere stijl vertegenwoordigt de opwinding van modern ambachtelijk brouwen zo goed als de IPA, en hoewel dit Engelse bier sterk verschilt van de Amerikaanse versie die het inspireert, heeft dit sterke lid van de Engelse pale ale-familie veel te bieden – inclusief de hele geschiedenis achter deze variëteit.
Een bonafide Engelse bierklassieker, bruin bier in Engelse stijl is gemakkelijk een van de meest iconische bierstijlen. Lekker warm, robuust en met een vleugje chocolademoutigheid: het Engelse brown ale is een maaltijd in een glas, maar biedt onbeperkte mogelijkheden voor memorabele foodpairing. Niet opzichtig of saai, de Engelse Brown is een bier met voldoende variatie om liefhebbers ervan keer op keer te laten bestellen.
Deze unieke bieren variëren in kleur en kunnen de tinten aannemen van toegevoegd fruit of andere ingrediënten. Paardachtig, geitachtig, leerachtig, fenolisch en enig fruitig zuur karakter afgeleid van Brettanomyces-organismen kan duidelijk aanwezig zijn, maar in evenwicht met andere componenten van een Amerikaans Brett-bier. Brett-bier en zuur bier zijn niet synoniem. Ondanks dat Brettanomyces aanwezig is in zuur bier, vertonen Amerikaanse Bret-bieren niet het zure smaakniveau dat zure bieren hebben, dus Brett-bieren mogen niet worden aangezien voor een zuur bier.
Als je twee dranken zou moeten combineren waar Amerikanen dol op zijn, zou je koffiebier hebben. Ambachtelijke brouwerijen in de Verenigde Staten hebben ijverig bier met koffiesmaak omarmd. De creaties die het resultaat zijn van het experimenteren met de combinatie van enkele van de oudste dranken ter wereld hebben overal de aandacht getrokken van liefhebbers van ambachtelijk bier.
Een onderscheidende kwaliteit van deze ales is dat hun gist een rijpingsproces ondergaat (vaak jarenlang) in bulkopslag of door flesconditionering, wat bijdraagt aan een rijk, wijnachtig en vaak zoet oxidatiekarakter. Oude ales zijn koperrood tot zeer donker van kleur. Er kan een complex esterachtig karakter ontstaan.
Amerikaans stoutbier is misschien wel een van de meest herkenbare creaties van de Amerikaanse bierwereld. Stout bier is ongeveer zo donker als een Amerikaans bier maar kan zijn, en heeft een zeer opvallend uiterlijk, aroma en smaak. Als een van de dikkere, donkerdere Amerikaanse bieren in de ambachtelijke bierscene, is Amerikaans stoutbier perfect voor de koudere seizoenen.
Sessiebier wordt niet gedefinieerd door smaken of aroma's, waardoor het in vrijwel elke stijlcategorie kan worden geplaatst. In plaats daarvan is een sessiebier vooral verfrissing en drinkbaarheid. Elke bierstijl kan qua sterkte minder sterk worden gemaakt dan beschreven in de klassieke stijlrichtlijnen. Het doel moet zijn om een evenwicht te bereiken tussen het karakter van de stijl en het lagere alcoholgehalte. De drinkbaarheid is een factor in de algehele balans van deze bieren. Bier mag niet meer dan 5 procent alcohol bevatten.
De American cream ale is een mild, bleek en licht bier, gemaakt met behulp van warme gisting (boven- of ondergist) en koude lagering. Ondanks dat het een bier wordt genoemd, is het voor brouwers acceptabel om pilsgist te gebruiken bij de beoordeling van wedstrijden.
Sweet stout, ook wel cream stout of milk stout genoemd, is zwart van kleur. De zoetheid van mout, chocolade en karamel moeten het smaakprofiel domineren en bijdragen aan het aroma. Het moet ook een lage tot medium-lage, van gebrande mout/gerst afkomstige bitterheid hebben. Melksuiker (lactose) geeft het kapsel meer body. Dit bier gebruikt wel lactosesuiker, dus mensen met een intolerantie moeten deze stijl waarschijnlijk vermijden.
Biere de Garde betekent bier om te bewaren. Deze stijl duikt steeds vaker op bij Amerikaanse producenten. Er bestaan blonde, amberkleurige en bruine versies. Biere de garde-voorbeelden zijn licht amber tot kastanjebruin of rood van kleur. Deze stijl wordt gekenmerkt door een geroosterd moutaroma en een lichte moutzoetheid. De smaak van alcohol is duidelijk aanwezig. Vaak gebotteld, met enig gistkarakter.
Vlaanderen op Belgische wijze is een bier met karakter en balans, dankzij melkzuur en azijnzuur. Kersachtige smaken zijn acceptabel, evenals de zoetheid van mout die bitterheid en een cacao-achtig karakter kan geven. Er kunnen eiken- of andere houtachtige smaken aanwezig zijn, zelfs als het bier niet op vaten heeft gerijpt. Over het algemeen wordt de stijl gekenmerkt door een lichte tot sterke melkzuurheid, en Vlaamse rode wijnen bevatten soms een uitgebalanceerd gehalte aan azijnzuur. Door Brettanomyces geproduceerde smaken kunnen afwezig zijn of zeer weinig aanwezig zijn. Deze stijl is een wonder in smaakcomplexiteit, waarbij mout, gist, micro-organismen, zuurgraad en lage adstringentie door vatrijping worden gecombineerd.
De naam gerstewijn in Britse stijl vertegenwoordigt een groep sterke ales die wedijveren met de kracht en complexiteit van enkele van 's werelds meest gevierde dranken. Deze gespierde, moutige bierstijl is vaak een van de sterkste bierstijlen op een bepaald biermenu en toont een complexe melange van toffee- en fruitsmaken, gecompenseerd door verwarmende alcohol en stevige hopbitterheid. De gerstewijnbierstijl is een sipper, waar je op een verantwoorde en stijlvolle manier van kunt genieten – bij voorkeur bij het vuur in een comfortabele stoel tussen een overvloed aan in leer gebonden boeken.
In donkere versies kan de moutsmaak optioneel laag gebrande moutkarakters bevatten (duidelijk als cacao/chocolade of karamel) en/of aromatische toffee-achtige, karamel- of koekjesachtige karakters. Een lage adstringentie van gebrande mout is acceptabel als deze in evenwicht wordt gehouden met een lage tot gemiddelde moutzoetheid. De hopsmaak is laag tot middelhoog. De hopbitterheid is laag tot medium. Deze bieren kunnen worden gemaakt met bier of pilsgist. De toevoeging van rogge aan een bier kan een kruidig of roggekarakter aan de smaak en afdronk toevoegen. De kleur kan ook worden verbeterd en kan roder worden door het gebruik van rogge. Het ingrediënt is de afgelopen jaren in zwang geraakt in alles, van stouts tot lagers, maar is vooral populair bij ambachtelijke brouwers in pale ales in India. Om als voorbeeld van deze stijl te worden beschouwd, moet de graanrekening voldoende rogge bevatten, zodat het roggekarakter duidelijk in het bier aanwezig is.
Lambiek- of geuzebieren in Belgische stijl worden op natuurlijke en spontane wijze gefermenteerd met een hoog tot zeer hoog estergehalte, plus een bacteriële en van gist afgeleide zuurheid die soms azijnachtige smaken bevat. Lambiek wordt niet geblend, terwijl bij de geuzestijl oude en nieuwe lambiek wordt gemengd die hergist op de fles. Historisch gezien zijn ze droog en volledig verzwakt, en vertonen ze geen restzoetheid van mout, suiker of kunstmatige zoetstoffen. Zoete versies kunnen worden gemaakt door de toevoeging van suikers of kunstmatige zoetstoffen. Veel voorbeelden van deze stijl zijn gemaakt om te lijken op de geuze lambiekbieren uit de regio Brussel, waar het oorspronkelijk vandaan kwam.
Stro tot medium amber, de hedendaagse Gose is troebel door gesuspendeerde gist. Er is een grote verscheidenheid aan kruiden-, specerijen-, bloemige of fruitige aroma's aanwezig, anders dan die in de traditionele Leipzig-Style Gose, in harmonie met andere aroma's. Het karakter van zout (keukenzout) is traditioneel in kleine hoeveelheden, maar kan in verschillende intensiteiten waarneembaar zijn. Het lichaam is laag tot middellaag. Het lage tot gemiddelde melkzuurkarakter komt in alle voorbeelden tot uiting in de vorm van een scherpe, verfrissende zuurheid.
Een op hout of vat gerijpt bier is elk pils-, ale- of hybride bier, hetzij een traditionele stijl, hetzij een uniek experimenteel bier, dat een bepaalde tijd heeft gerijpt in een houten vat of in contact met hout. Dit bier is gerijpt met de bedoeling het unieke karakter van het hout en/of de smaak over te brengen van wat eerder in het vat heeft gezeten. Bier kan worden gerijpt in houten vaten (nieuw of eerder gebruikt om wijn of sterke drank te laten rijpen), of er kunnen chips, spiralen en blokjes worden toegevoegd aan de conditioneringstanks waarin normaal gesproken bier wordt bewaard. Er wordt een verscheidenheid aan houtsoorten gebruikt, waaronder eiken, appel, elzen, hickory en meer. De binnenkant van de meeste vaten wordt verkoold of geroosterd om de smaak van het hout verder te versterken.
Niets is zo herfst als pompoenen en bier, en Amerikaanse ambachtelijke brouwerijen hebben uitstekend werk verricht door de twee te combineren. Het is moeilijk om iets te vinden dat niet met pompoen is gekruid, en bij bier is dat niet anders. Bieren met pompoensmaak hebben overal de aandacht getrokken van liefhebbers van ambachtelijk bier en pompoen, deels omdat de smaken in verschillende bierstijlen kunnen worden geïmplementeerd. Of je nu geïnteresseerd bent in het proberen van pompoen-amberbieren, IPA's of pompoenstouts, er zijn genoeg opties van Amerikaanse ambachtelijke brouwers die je kunt verkennen.
De ingrediënten die in de speciaalbierstijl worden gebruikt, moeten onderscheidend en duidelijk aanwezig zijn in het aroma, de smaak of de algehele balans van het bier. Deze stijlcategorie is een verzamelnaam. Ieder speciaalbier dat niet past bij andere speciaalbierstijlen komt hier op passende wijze aan bod. Voorbeelden hiervan zijn sahti, steinbier, witte IPA, sessie-IPA en meer.
